Ολοκληρώθηκε η 4η εβδομάδα των καλοκαιρινών δράσεων της Δημοτικής Βιβλιοθήκης

10498011_917785708248391_4365479423530243924_o 10533846_917785954915033_3023964968860616477_oΤην Πέμπτη 10 Ιουλίου και στην πρώτη δράση της ημέρας «Η μέρα του ψηλού και του χαμηλού» η δασκάλα Μαρία Κουτούπη ανέλυσε την δομή της ιστορίας «Τα κόκκινα ξυλοπόδαρα» του Eric Puybaret, έπλασε παραστάσεις αφήγησης που ενθουσίασαν τα παιδιά, ξύπνησαν τη φαντασία τους και τα ταξίδεψε σε έναν ονειρικό κόσμο, θυμίζοντάς τα πως η πιο ξεχωριστή θέση είναι αυτή που κερδίζουμε στις καρδιές των άλλων.
Τα βιβλία του Puybaret σε πείθουν ότι η κινητήρια δύναμη, η αφετηρία τους, είναι πρωτίστως η εικόνα: αυτές οι μορφές που σαν μαριονέτες –όπως άλλωστε υποδηλώνουν και τα λεπτά σαν κλωστές ξυλοπόδαρά τους– περιπλανιούνται ανάμεσα σε πανύψηλα κτίρια και στους αιθέρες, στο φως της ημέρας και στο θάμπος της νύχτας, παραβιάζοντας κάποτε τα όρια της σελίδας. Η οπτικοποίηση ενός κόσμου ονειρικού που αρκεί να τον δεις για να πιστέψεις στην ύπαρξή του.
Το τέλος της ιστορίας δεν αποκαλύφθηκε παρά μόνο αφού τα παιδιά έδωσαν τη δική τους εκδοχή. Την αφήγηση ακολούθησε ένα παιχνίδι με φυσικά υλικά βασισμένο στο βιβλίο «Θεραπευτικά παιχνίδια» της ψυχολόγου Νίνας Γεωργιάδου. Στόχος του ήταν να καταλάβουν τα παιδιά ότι η αρμονική συνύπαρξη μέσα σ’ ένα κοινωνικό χώρο εκτός από τον αμοιβαίο σεβασμό και την αμοιβαία κατανόηση προϋποθέτει κανόνες οι οποίοι οριοθετούν συμπεριφορές και σχέσεις. Κατόπιν μέσα από θεατρικό παιχνίδι τα παιδιά «ανέβηκαν» σε ξυλοπόδαρα και περιέγραψαν πως βλέπουν τον κόσμο από ψηλά και από χαμηλά

10517620_917785464915082_8913163221828031475_oΣτη δεύτερη δράση της ημέρας «Η μέρα των σκληρών και των μαλακών» η θεατροπαιδαγωγός Βίκυ Ιακωβάκη αφηγήθηκε στα παιδιά την ιστορία της Ελένης Πριοβόλου «Ο Τρυφεράκανθος». Ο Τρυφεράκανθος πιστεύει πως είναι καλύτερο να σε σέβονται και να σε αγαπούν παρά να σε φοβούνται και αναδυκνείεται σε ένα υπέροχο παραμύθι για τη διαφορετικότητα.
Ο δυνατός λόγος της Ελένης Πριοβόλου τυλιγμένος με την ομορφιά της παραμυθιακής διήγησης, χειρίζεται με ιδιαίτερο τρόπο τις έννοιες της φιλίας, της συνύπαρξης, της αγάπης και της αποδοχής της διαφορετικότητας με αποτέλεσμα Το παραμύθι παίζει με τις αντιθέσεις: τρυφεράκανθος – ακανθόχοιρος, μαλακή υφή – αγκάθια, ροζ – μαύρο. Μετά την αφήγηση τα παιδιά κατασκεύασαν έναν αυτοσχέδιο σκαντζόχοιρο ανακαλύπτοντας την αίσθηση του σκληρού και του μαλακού.


10497111_917786178248344_4653605934426423994_o 10275376_917785448248417_4543793598388068232_o
Την Παρασκευή 11 Ιουλίου και στη δράση «Η μέρα των ορατών και των αοράτων» η Μαρία Κοuτούπη η νεαρή δασκάλα εμπνευσμένη από τις σύγχρονες παιδαγωγικές αντιλήψεις περί της ωφελιμότητας του παιχνιδιού στην συναισθηματική, πνευματική και ηθική ανάπτυξη του παιδιού σχεδίασε με μεθοδικότητα και επιμονή το παιχνίδι με το αόρατο μελάνι.
Αρχικά μίλησε στα παιδιά για τους μυστικούς κώδικες επικοινωνίας των Ελλήνων, το μυστικό αλφάβητο της Φιλικής Εταιρείας και τη μεταφορά μυστικών μηνυμάτων στην αρχαία Ελλάδα. Κατόπιν με απλά υλικά, όπως είναι το λεμόνι και το νερό, βοήθησε τα παιδιά να φτιάξουν αόρατο μελάνι και να στείλουν τα δικά τους μυστικά μηνύματα στους φίλους τους. 

10446206_917785714915057_2237891276869295_o
Όσο στέγνωνε το μελάνι, τα παιδιά μάντευαν κρυμμένους πίνακες μέσα από το βιβλίο της Μαρί Σελλιέ «Οι 10 πρώτοι μου πίνακες ζωγραφικής». Μια μικρή τρυπούλα αποκάλυπτε ένα μικρό κομμάτι του πίνακα και τα παιδιά καλούνταν να μαντέψουν που βρίσκεται ένας όμορφος γκρίζος γάτος, ποια ήταν τα περίεργα καστανά μάτια κ.α. Οι απαντήσεις ήταν δοσμένες με πολύ φαντασία, αλλά η πραγματικότητα της εικόνας την ξεπερνούσε ακόμη περισσότερο. Η επαφή με την Τέχνη δημιουργεί ποικίλα ερεθίσματα στα παιδιά και βλέπουν τον κόσμο μέσα από πολλές πτυχές με κριτική σκέψη.

10497939_917785601581735_3235764060315513359_o
Στο τέλος τα παιδιά έπαιξαν κρυφτό με διαφορετικό τρόπο, όπως προτείνει η Deborah Plummer στο βιβλίο της «Παιχνίδια αυτοεκτίμησης για παιδιά».
Ένας παίχτης προσπαθούσε να αποκαλύψει ποιος έχει το κρυμμένο μπαλάκι στην ομάδα «διαβάζοντας» τη γλώσσα του σώματος.
Στην 4η και τελευταία συνάντηση της δράσης «Χαρτογραφώντας αντίθετους κόσμους» ο εικονογράφος – συγγραφέας Θανάσης Τζιμούλης ώθησε τα παιδιά με δημιουργικό τρόπο να χαρτογραφήσουν το καθένα χωριστά τον δικό του φανταστικό κόσμο και κατόπιν να τους ενώσουν μεταξύ τους. Έτσι δημιουργήθηκαν χώρες όλων των αντίθετων κόσμων, δρόμοι για να ταξιδέψεις από τον έναν κόσμο στον άλλο, οι κάτοικοι που ζουν στην κάθε χώρα, τα βιβλία που διαβάζουν και τις ιστορίες που αφηγούνται.

10514247_917785958248366_2247130260602732285_o1799995_917785848248377_1509279725157395529_o10382416_917785844915044_2433719981460564658_o

Advertisements

Posted on Ιουλίου 21, 2014, in Uncategorized. Bookmark the permalink. Σχολιάστε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: